Email:  martin@oldemonnikhof.eu

RONDSCHRIJVEN DECEMBER 2000

Peking, 14 december 2000

Beste familieleden en vrienden,

Het jaar 2000 zit er bijna weer op, tijd dus voor onze jaarlijkse "rondschrijfbrief".

Dit jaar zal altijd in ons geheugen gegrift blijven als het jaar van (o)ma’s dood. We hebben een diep respect voor de kalme manier waarop ze haar fatale ziekte aanvaard heeft. Het was een lieve moeder en een schat van een oma. We zullen haar nooit vergeten.

Dit jaar was ook het jaar dat we Nederland per fiets bedwongen hebben. Vanuit Alphen aan den Rijn zijn we met zijn allen via Utrecht, Arnhem en de Achterhoek naar Twente gefietst. Een hele prestatie vinden we zelf. Het was één van onze leukste vakanties ooit. We hebben Nederland op deze manier echt opnieuw leren waarderen, wat ook wel goed uitkomt want binnenkort komen we weer in Nederland wonen. De kinderen en Jacqueline gaan in ieder geval in augustus naar Nederland, voor Martin is het nog even afwachten wat het Ministerie voor hem in petto heeft.

De scholen zijn al besproken. Maaike en Renée gaan naar de Amerikaanse Internationale School in Wassenaar. Hanneke is nog jong genoeg voor het Nederlandse onderwijs, zij is ingeschreven voor de Bonifaciusschool in Alphen aan den Rijn.

Dit betekent dus dat we over zo’n 6 maanden verhuizen. Mensen die ons nog willen bezoeken moeten dus snel boeken. Wij zullen in ieder geval dit laatste half jaar nog van China genieten.

Vanuit een koud China wensen wij jullie allemaal een Prettig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar!

Groeten van,

Jacqueline, Martin, Maaike, Renée en Hanneke Olde Monnikhof

RONDSCHRIJVEN DECEMBER 1999

Peking, december 1999

Beste Familie en Vrienden,

We zijn niet van die briefschrijvers, zoals jullie wellicht weten, vandaar deze rondschrijfbrief. Dat is gemakkelijk en dan hebben we iedereen in een keer. We bivakkeren nog steeds in China en hebben het uitstekend naar onze zin. De mogelijkheden om een beetje normaal te leven, nemen bijna wekelijks toe. Dat hebben we met name te danken aan het 1 oktober feest. Peking wilde zich namelijk naar buiten toe presenteren, als een moderne wereldstad. Miljarden zijn er dan ook tegen aan gegooid om dat voor elkaar te krijgen. We hebben bijvoorbeeld normale stoepen, er zijn ontzettend veel bomen geplant en de hele stad staat vol bloembakken. Drastische maatregelen zoals het opdoeken van een hele markt is daar ook een onderdeel van. Er moeten ook hele woonwijken verdwijnen van de ene op de andere dag. De President krijgt het in een keer in zijn kop om juist op die plek een enorme Schouwburg neer te zetten. Dus dan gebeurt het ook. Al met al mag je blij zijn dat je in een vrij land leeft. De communisten hebben het hier nog voor het vertellen. Dat is ook nog te zien aan de vele nutteloze baantjes. Zo kennen we hier de straatvegers, die de hele dag bezig zijn om rijbanen te vegen met van die heksenbezems, kilometers lang. Verder staan er bewakers op de meest vreemde plekken, op verhogingen urenlang, stram in de houding. Voor werkzaamheden die allang geautomatiseerd zijn wordt desondanks toch mankracht gebruikt en zo kan ik nog wel uren doorgaan. Alles behalve efficiënt. Toch is er een vrolijke sfeer, er zijn gezellige markten, er word overal op straat gegeten, al met al een hele bedrijvigheid. Als het aan de kinderen ligt hoeven ze hier ook niet meer weg. Maaike en zelfs Renée banjeren hele dagen door de stad. We zijn ook totaal niet ongerust, want Peking is een enorme veilige plaats. Dat is dan wel weer een voordeel van het communisme. Ik heb mijn draai gevonden en ook Martin heeft het erg goed naar zijn zin. We mogen dan ook beslist niet klagen. Het afgelopen jaar hebben we heel wat hoogtepunten gehad. Zoals het bezoek van de Koningin en de Minister van LNV. Bijna alle ministers zijn hier overigens al op bezoek geweest met alle poeha van dien. Martin heeft hier feitelijk nooit een normale werkdag. Het is altijd hoogspanning, maar dat kan hij wel waarderen. We zijn met Kerst en Oud en Nieuw weer in Nederland dus laat weer eens wat van jullie horen. Heel veel groetjes en een prettig Kerstfeest en natuurlijk een geweldig afscheid van de 20^e eeuw vanuit een zonnig maar koud Peking.

Martin, Jacqueline, Maaike, Renee en Hanneke

RONDSCHRIJVEN DECEMBER 1998

Peking, december 1998

Beste vrienden,

Het is weer zo ver, kerst 1998. Ik hoop dat jullie allemaal een prettig jaar achter de rug hebben.
Wij hebben het dit jaar vooral druk gehad met aanpassen, aan de mensen, aan het weer, aan het werk, aan de hulp, noem maar op. Er komt toch heel wat bij kijken als je zo van de ene kant van de wereld naar de andere kant wordt overgeplaatst.

Het allermoeilijkst blijven toch wel de Chinezen zelf, ze zijn erg moeilijk te doorgronden. Hun eten vind je aanvankelijk lekker, maar naarmate je hier langer blijft ga je ervan gruwen. En dan die eeuwige penetrante lucht die hier overal hangt. Vooral ‘s-winters, want dan eet men weer anders. De taal is ook een groot struikelblok, ik spreek het niet, begin er ook niet aan, alhoewel sommige bezoekers vinden, dat ik het al aardig leer. Maar het klinkt al heel moeilijk en ingewikkeld als je "dankjewel", "tot ziens" en "wat kost het?" in het Chinees kunt zeggen. Daar blijft het echter ook bij.
Al met al blijft je voornaamste contact hier in China toch wel de Nederlandse gemeenschap, die erg klein is (circa 300 mensen), dus iedereen weet alles van iedereen. Jacqueline en ik maken het krantje, "de Nieuwsletter van de Nederlandse Vereniging in Peking". Dat wil zeggen, ik zorg voor de lay-out en Jacqueline voor de inhoud. Een aardig krantje. Je kunt hem lezen, want hij staat 1x per 2 maanden op onze web-site, aangevuld met stukjes van Maaike die een behoorlijk schrijverstalent heeft, maar natuurlijk wel in het Engels.

Wat het Nederlands betreft hebben we erg geboft. Er is een Nederlandse leraar gekomen op de WAB, de school waar Hanneke en Renee op zitten. Daar heeft de Shell voor gezorgd, want er zijn hier nogal wat "olie-kinderen". Dus elke dag Nederlandse les, geweldig! En Maaike gaat er ook iedere week een uur naar toe, dus dat probleem is ook opgelost. De kinderen hebben het nog steeds goed naar hun zin, en doen het dan ook goed op school. Wat zijn ze toch flexibel. Een hele prestatie hoor, want het is nogal niet wat om van hot naar her te worden gesleept.

Ik ben zelf erg druk en veel weg. Er is veel belangstelling voor China, wat tot uiting komt in lange werktijden en veel bezoekende delegaties.

Jacqueline is ook maar gestart met iets anders. Want de hele dag inkopen doen of boeken lezen gaat op den duur ook vervelen. Alhoewel het inkopen doen nogal veel tijd vergt. Ze maakt hier heel wat kilometers. Zo moet het vlees aan de ene kant van Peking worden gehaald en de groenten aan de andere kant. Maar desalnietemin is ze gestart met een peutergroepje. Ze heeft de hele garage opgeruimd en er een leuk klasje van gemaakt. Ze heeft nu acht peuters van diverse nationaliteiten. Dus Engels is de voertaal. Jacqueline probeert ze natuurlijk wel een beetje Nederlandse cultuur probeer bij te brengen in de vorm van Sinterklaasliedjes en schoenzetten. En natuurlijk is de Sint zelf ook op bezoek geweest. In het begin viel het haar niet mee, maar nu de kinderen allemaal aan elkaar gewend zijn heeft ze een gezellig groepje.

Nou, dat was zo’n beetje het wel en wee van de familie Olde Monnikhof in Peking. Met kerst zijn we gewoon thuis in Alphen aan den Rijn, Arubastraat 22, 2405 EX, telefoon 0172-477344. Dus als jullie in de buurt zijn, kom dan gezellig op bezoek. We zijn er van 19 december 1998 tot 8 januari 1999.
Wij wensen iedereen prettige kerstdagen en een gezond en gelukkig 1999. Op naar 2000! Tot ziens.

Vele groeten uit het verre China van,

Martin, Jacqueline, Maaike, Renee en Hanneke

RONDSCHRIJVEN DECEMBER 1997

Peking, december 1997

Beste vrienden,

Zoals een groot aantal van jullie al weet zijn we dit jaar verkast van Zuid-Afrika naar China, waar we nu al wonen sinds augustus. De vijf jaar die we hebben doorgebracht in Zuid-Afrika waren heel bijzonder en interessant. We mochten de hele politieke ommezwaai van nabij meemaken. We hebben het land leren kennen als een vriendelijk gastvrij land met een prachtige natuur, waarin je je direct thuisvoelt door de vele overeenkomsten die we hebben met de Afrikaners. Anderzijds toch ook wel veel geweld wat met name voor de kinderen soms beangstigeend was. De vriendenkring die we in Zuid-Afrika hebben opgebouwd was echter uniek en we zullen zeker ook in de toekomst die banden blijven aanhouden.

De verhuizing naar China is gladjes verlopen. Binnen vier weken was de inboedel in China, zodat we maar twee dagen in een hotel hebben doorgebracht. We wonen in een "compound" samen met andere buitenlanders, omdat die Chinezen toch wel een oogje willen houden op al die kapitalisten. Op zich is dit prettig. Je kunt je buurman verstaan en de kinderen fietsen en spelen op straat. Het is volkomen veilig hier. Overigens hebben de kinderen zich goed aangepast in het land en op de internationale school. Ze hebben alweer volop vrienden en gaan met veel plezier naar school.

Voor mij waren de eerste drie maanden nogal hectisch, want de Minister kwam op bezoek. Dit is inmiddels met succes afgesloten, zodat ik nu de tijd heb om me goed in te werken. Dit is natuurlijk anders als in Zuid-Afrika, maar ik heb een zeer goede tolk, waarmee ik het uitstekend kan vinden en verder een fijn team mensen.

Voor Jacqueline was het aanvankelijk nogal aanpassen, omdat zij in eerste instantie nog geen rijbewijs had, maar dat is inmiddels verholpen en ze stort zich dan ook vol hartelust in het meest chaotische verkeer ter wereld en leert zo Peking goed kennen.

De stad op zich is erg lelijk. Het is een grote bouwput. Overal verrijzen enorme flats, die in een mum van tijd oud en vies zijn, onder meer door de enorme luchtverontreiniging. Er zijn wel een hoop bezienswaardigheden en buiten de stad is de natuur erg mooi. Verder zijn er vele markten en terrasjes. Het eten is overigens een verhaal op zich, want ze eten hier de meest vreemde dingen. Het hele land ruikt ernaar, de lucht komt je tegemoet als je het vliegtuig uitstapt.

Al met al zijn we hier best tevreden en gaan we denk ik een aantal interessante jaren tegemoet, want je ziet hier echt de vooruitgang voortsnellen.

Overigens bij deze Prettige Kerstdagen en een Gelukkig 1998.

Vele groeten uit het verre China van,

Martin, Maaike, Renée, Hanneke en Jacqueline Olde Monnikhof