Koortsachtig is Peking bezig om in recordtijd een mooie stad te presenteren aan de wereld, als het op 1 october aanstaande het vijftig jaar bestaan van de Volksrepubliek viert. Zoals bijvoorbeeld door het planten van veel bomen en struiken, die Peking een fris en natuurlijk uiterlijk moeten geven. Deze planten worden echter veelvuldig bezocht door allerlei ongedierte. De gemeente maakt daar echter korte metten mee door met dikke stralen gif te spuiten. De meeste Pekinezen lopen ontspannen door deze regen van chemicaliën. Om de luchtverontreiniging enigszins tegen te gaan zijn er ook regelmatig verordeningen die bepalen wanneer er wel of niet vrachtverkeer op de rondweg mag rijden. Maar volgens mij weet niemand eigenlijk wat wel en niet mag. Het is altijd druk en ik zie altijd en overal vrachtverkeer. Soms worden er politiemannen ingezet om het verkeer wat vloeiender te laten verlopen. Het gevolg is lange files en een dikke laag uitlaatgassen. Het beste kun je rijden tussen 12 en 2, want dan moet iedereen eten. Eten, en niet zo weinig ook. Stapels ondefinieerbare brokken worden op een weinig elegante manier naar binnen geslurpt. Een gewoonte die veelal op straat wordt gebezigd. Na het beëindigen van de maaltijd worden de plastic bakjes met restjes eten op straat achter gelaten. Een walhalla voor ratten en kakkerlakken. Ik denk dat een intensieve actie ''houd Peking schoon'' hard nodig is voor 1 oktober.

En dan te bedenken, dat onze Koningin Peking een paar weken geleden aan den lijve heeft ervaren. Ze maakte echter een heel ontspannen indruk. Toch wel leuk om de Koningin in China te ontmoeten, want in Nederland zal het toch maar zelden voorkomen, dat je haar een hand mag geven. We bleven maar het Wilhelmus zingen, want na het "KB" kwam Koninginnendag, gevolgd door het Oranjebal. Voorlopig dus even genoeg koningsgezind geweest.

Chinees Nieuwjaar .…….

Onze kerstspullen zijn nog maar net opgeborgen - overigens met groot genoegen, want na verloop van tijd komen al die ballen, groene takken en sfeerverlichting toch wel je neus uit - of het volgende feest kondigt zich al aan. Nu is het aan de Chinezen om helemaal uit hun dak te gaan. De stad wordt versierd en schoongemaakt. Er komen kleine straatlantaarns langs een aantal wegen, waarschijnlijk permanent. Lampionnen, banieren en slingers veranderen het aanzien van Peking in een stad met een dubieus karakter, want de hoofdmoot is rood. De mensen worden kooplustig en in menig warenhuis is er geen doorkomen meer aan. In de suburbs klinkt het geknal van veelal illegaal vuurwerk dat langzaam aanzwelt tot een hoogtepunt op maandagnacht 12 uur, waarbij horen en zien vergaat en wat ongeveer het geluidsvolume moet hebben van een zwaar bombardement. Het jaar van het konijn is begonnen.

Voor ons is die eerste week, ik bedoel die van het konijn, er een van afzien. Want afgezien van het feit dat mijn ayi vrij is, ben ik thuis met 3 ongelukkige kinderen, die er al helemaal van uitgegaan waren deze week door te brengen op een exotische bestemming. "Iedereen doet het, en wij moeten ons vervelen en alsmaar opruimen." Om het leed enigszins te verzachten gaan we naar een amusementspark, een heel eind rijden, kilometers achter het plein van de Hemelse Vrede. Dankzij de jaozi's en het uitpakken van al die enorme aankopen zijn we in anderhalf uur op plaats van bestemming, wat anders misschien wel een dag had gekost. Het amusementpark ligt aan de rechterkant van de weg en is al snel ontdekt doordat het reuzenrad en andere attracties al van verre zichtbaar zijn. Het is een drukte van belang, volwassenen en kinderen dragen zonder enige gene grote papieren puntmutsen, van het soort dat wij plegen te dragen tijdens een kinderfeestje of wanneer we een borreltje te veel op hebben. Alleen zijn deze oneindig veel groter. Ik vraag me af hoe het op hun hoofd blijft zitten tijdens het ritje in de zweefmolen. Over het hele terrein verspreid staan verhogingen waarop mensen prachtig geschminkt en in mooie Chinese gewaden toneel spelen.

Na zeven weken Nederlandse regen, waarvan we er één haastig ontvlucht zijn door hals over kop naar het zonnige zuiden te vluchten, zitten we weer in het vliegtuig naar Peking.

Overigens was het best aangenaam om weer eens lekker Hollander in Holland te zijn. En ik denk dan ook met weemoed terug aan de dagen van weleer, waarin ons nationale elftal de sterren van de hemel speelde. Gekluisterd zaten we aan de buis in onze opgesierde oranje huizen, waarna we schreeuwend van blijdschap de straat oprenden, hier en daar wat auto’s in brand staken en ruiten ingooiden, om onze ingehouden spanning lucht te geven, als we weer eens gewonnen hadden. Maar ook daarna, de nationale trots was diep gekrenkt, de rouw om het verlies was groot, wat vooral tot uiting kwam in de eindeloze files naar het zuiden.

Enfin, het is voorbij, we hebben weer een jaartje China in het vooruitzicht. Blij?, nou nee, het zal wel weer een beetje aanpassen worden.

Op weg van het vliegveld naar huis passeert de chauffeur doodgemoedereerd een paar auto’s, terwijl er een paar levensgrote vrachtauto’s op ons afkomen. Mijn hart zit in mijn keel, overigens maar kort, want de volgende dag betrap ik mijzelf op hetzelfde euvel.

Thuis is het een drukte van jewelste, de vele aanhoudende regens bleken te veel te zijn geweest voor het huis, dus muren en ramen worden opnieuw waterdicht gemaakt en geverfd. Overigens slechts voor enige tijd, want dit schijnt volgens de ervaren compounders een jaarlijks terugkerend euvel te zijn.

Desalniettemin zijn we toch blij om het huis weer te zien, en niet te vergeten de kat, die twee keer zo groot is geworden doordat hij gen beweging heeft gehad – hij mocht niet naar buiten – maar wel veel heeft gegeten. De Nederlandse lekkernijen worden uitgepakt en overmand door de hitte en de vermoeienissen vallen we in slaap.

’s-Avonds worden we onthaald met grote bieren en Chinees eten, om vervolgens in de ochtend op te staan met onze knieën in het water, want de riolering is overstroomd.

Nou, u begrijpt dat ik de zojuist geleerde terminologie van het verliezen van belangrijke voetbalwedstrijden vrijwel direct in de praktijk heb gebracht bij het management van de compound.

Het is 3 uur in de nacht. We schrikken wakker van een baby in doodsangst. Gelukkig, het is maar een krolse kat die van geen ophouden weet.

"s-Morgens proberen we het beest weg te jagen door haar op allerlei slinkse manieren nat te maken. Ondanks dat het beest ons te slim af is, vertrekt zij toch.

Onze eigen gecastreerde kat heeft het er echter moeilijk mee. We noemen hem wel eens de kat van 3 miljoen, want na een gebroken achterpoot, ettelijke gevechten plus de nodige vaccinaties, heeft de dierenarts onze portemonaie aanzienlijk lichter gemaakt, om nog maar te zwijgen van de reis rond de wereld die ons tijgertje moest vliegen.

Onze gecastreerde kat dus, is danig van zijn apropôt. Als een verliefde puber loopt hij te ijsberen door het huis. Hoe kan dat nou? Hebben ze wel alles weggehaald? Nee dus, want nauwelijks is de deur even open of Shaka, dat is zijn naam vernoemd naar Koning Shaka van de Zulu's, piept er tussenuit.

"Die komt wel weer terug", roep ik geruststellend. Maar nee hoor, na twee uur breekt de hel los. "Zie je nu wel, je houdt helemaal niet van Shaka, je bent allang blij dat hij weg is", gilt onze oudste dochter ziedend. "Ik ga hem zoeken". Onze andere twee dochters sjokken er achteraan, er vanuitgaande dat het toch wel hun morele plicht is om in ieder geval even rond te kijken. Na vijf minuten zijn ze al weer terug en gaan schouderophalend ieder hun weegs. Maar mijn oudste dochter gaat onverdroten voort. Helaas, ook zij komt met lege handen terug.

Midden in de nacht denkt ze zijn belletje te horen, maar het is weer die krolse kat, die stiekum wegduikt in de struiken. "Het is allemaal jou schuld, rotbeest", en vol ellende kruipt ze weer onder de wol.

Er hangt een geladen sfeer in huis, allerlei doembeelden spoken ons door het hoofd: "een levend gevilde Shaka", "Shaka nog levend in de kokende olie", "krijssend in een ijzeren kooi terwijl een wreed lachende Chinees hem probeer te spiezen". En allerlei andere gruwelijke taferelen, die anders altijd zo smakelijk tijdens een prettig samenzijn worden verhaald.

Een grote beloning wordt uitgeloofd voor de bewaker die hem vindt, maar helaas, ook dit zet geen zoden aan de dijk.

De buren bekijken ons medelijdend, wetend door welk diep dal we gaan, wanneer we met een brok in onze stem door de straten dwalen al roepende "Shaka, Shaka".

Elke dag na school komt weer dezelfde vraag, "is hij er al?". "Nee", fluister ik dan, en met neerhangende schouders lopen ze moedeloos naar achteren om daar met een doffe blik voor zich uit te gaan staren.

"Nu is het afgelopen met beesten, horen jullie dat, al die ellende, we nemen pas weer een kat als we weer in Nederland wonen, begrepen!".

Zo, voor mij is het hoofdstuk afgesloten. Alhoewel………….!

Na een paar dagen, een telefoontje. "Jullie kat loopt in onze tuin!". "Pak hem, pak hem", roep ik hysterisch en met mijn sloffen nog aan galoppeer ik naar het desbetreffende adres. Hij is het, gelukkig hij is het, en iedereen is zo ontzettend blij, gewoon te gek!

Vandaag willen we iets speciaal doen, we gaan uit eten. Nu is uit eten met drie kinderen variërend van 6 tot 14 een bijna onmogelijke opgave, uitgaande van het feit dat ze alle drie een uitgesproken eigen smaak hebben.

Het feest begint dus al thuis. Waar zullen we naar toe gaan? Dit grote luxe probleem begint meestal vredig, maar uiteindelijk rijden we weg waarbij onze appetijt danig heeft ingeboet door de prettige vooronderhandelingen.

Besloten is om naar een lopend buffet te gaan, de beste optie, want er ligt altijd wel wat op wat iedereen lust.

In het restaurant aangekomen wordt er vervolgens hevig geschoven en met ingehouden stem ruzie gemaakt wie er naast wie gaat zitten. Andere gasten kijken al enigszins verstoord op, dus iedereen wordt gedwongen te gaan zitten met de vermaning doe normaal anders gaan we hier niet meer naar toe.

Hé, daar is de menukaart, "wat wilt u drinken?". "Wat heeft u allemaal?" vraagt de middelste, waarop de serveerster uitgebreid verslag doet van wat er allemaal op de kaart staat. "Oh, doet u mij dan maar een fanta" - en even later - "nee toch maar een appelsap" - en uiteindelijk wordt het een cola. Dit speelt zich natuurlijk nog een aantal malen af. Uiteindelijk zijn we allen voorzien en enthousiast probeert de jongste te proosten, waarbij ze prompt haar glas over de tafel laat vallen. Dit laatste hadden we al voorzien, omdat we al in geen jaren meer van een droge tafel eten. Belegd met papieren servetten trachten we het euvel enigszins te verhelpen met het gevolg dat de tafel er nu al als een slachtveld uitziet. Vrolijk lopen we naar het buffet. "Regel is wel alles wat je op je bord legt eet je op", zeg ik nog dreigend. "Mogen we niet gelijk een toetje?". "Nee, eerst normaal eten"!

Maar wat is normaal eten? Met een bord vol hard gekookte eieren, perziken, stokbrood en veel pakjes boter lopen ze terug naar de tafel. De boter is natuurlijk het leukst, want die zit in kleine pakjes. Vakkundig worden de pakjes boter dan ook ontdaan van hun dekseltjes, waarna ze verwoest hun stokbrood gaan vol smeren. Maar niet alleen hun stokbrood smeren ze vol, de eieren worden geprakt en af en toe zwemt er nog een perzik op het bord. Je lust tot eten wordt al snel minder bij het zien van hun borden.

Na alle zo goed en zo kwaad als het kan naar binnen te hebben gewerkt willen ze eindelijk wel een dessert. Met angst en beven loop ik met ze mee om ze enigszins af te remmen, maar desondanks is het kwaad al gauw geschied. Met lede ogen kijkt de kok toe, hoe mijn lieverdjes de fraaie puddingen te lijf gaan. Maar ze vinden het heerlijk en de gang naar het dessert buffet wordt nog een keer gemaakt. Moe maar voldaan gaan ze vervolgens achterover liggen in hun stoel - ze vragen net - "kunnen we nu gaan?". "Nee meiden, we willen nog even koffie drinken". "Ja, maar we zijn hier al zo lang". Het eindeloos geherhaal speelt ons parten, dus besluiten we maar om thuis de maaltijd af te sluiten.

Met een zucht van verlichting brengt de serveerster de rekening. Zo, dat was een lekker etentje. Voldaan lopen we naar buiten waarbij we meewarig worden nagekeken.

Wanneer zullen we weer uit eten gaan?

Half zeven. De wekker loopt af. Na veel vijven en zessen staat iedereen zich zuchtend en klagend te wassen en aan te kleden. Het gebruikelijke "wat moet ik aan?" is ook vandaag weer niet van de lucht. Misschien waren die Mao-pakjes toch niet zo gek!

Eindelijk om kwart voor acht is iedereen de deur uit. Nu lekker een kopje koffie en even kijken wat er voor nieuws is op CNN. De China Daily kijk ik allang niet meer in. Dat is een prima bodem voor de prullebak, aangezien ik nog steeds geen pedaalemmer zakken gevonden heb die erin passen.

Als ik nog niet wakker was word ik het nu wel, want CNN brult het nieuws de TV uit met daartussen die irritante flitsen hoe goed ze zelf wel niet zijn.

Om half tien zit ik in de auto, zoals zo velen met mij. Broodjes op vier wielen zoeven van alle kanten langs me heen. Fietsers, wandelaars, iedereen bepaalt zijn "eigen" richting, snelheid en weg. Onverstoorbaar met zo min mogelijk oogcontact, want anders loopt het fout, rijd ik naar de winkel in een concert van claxons, waaraan ook ik af en toe vrolijk deelneem.

Wat zullen we eten zeven dagen lang neurie ik in mijzelf, terwijl ik de winkel inloop. Geen rijst, want dat moeten we al zoveel eten. Pasta, lekker makkelijk, maar eten we niet te vaak lekker makkelijk? Aardappelen en groenten, hè ba, weet je niets anders? Nee! Dus ik loop in eerste instantie wat doelloos door de winkel. "Je moet ook van tevoren bepalen wat je gaat kopen en eten" hoor ik mijn schoonmoeder zeggen. Niks voor mij, na verschillende pogingen ben ik daar mee gestaakt. Mijn inspiratie moet komen van het moment. Uiteindelijk loop ik de winkel uit met een kar vol en met de hoofdbestanddelen voor het eten van vanavond.

Al hobbelend probeer ik mijn auto te bereiken, maar word tegengehouden door een hevig aangeslagen Chinese mijnheer, die mij probeert duidelijk te maken dat mijn karretje de poort niet uit mag. In keurig ABN leg ik hem uit dat het onmogelijk zonder karretje kan, maar dat ik in ieder geval het karretje terugbreng. Af en toe stiekem omkijkend of ik gevolgd word loop ik stoicijns door.

Thuis gekomen, snel naar mijn medestudenten van Chinese les om te oefenen. De verschillende klanken komen met groot gemak uit onze kelen en de ayi staat zich rot te lachen. Toch houden we er een goed gevoel aan over. We oefenen tenminste. De conversatie met de ayi, alhoewel nog steeds zeer pril vordert toch langzaam. Was het vroeger alleen "bye, bye" en "ik ga weg", tegenwoordig is het al "ní háo" en"wó yào zoúlé" .

Om vier uur vallen de kinderen binnen. Bij de voordeur zijn ze niet meer in staat om hun spullen vast te houden en laten ze het dus uit hun handen vallen. Het gevolg is dat het huis, zo keurig netjes schoongemaakt en opgeruimd door de ayi, binnen de kortste tijd in een gigantische puinhoop verandert. De kleinste beperkt zich door alleen haar tas neer te werpen en te roepen "daag, ik ga naar mijn vriendin" en weg is ze. De oudste hangt direct aan de telefoon, en de middelste zet onmiddelijk cartoon network aan. Wat is het toch een zegen om kinderen te hebben!

Na het huiswerk - wat inhoudt lezen, dictee, rekenen, werkstukken, kortom een volledige dagtaak voor de kinderen na school (hadden wij vroeger ook zoveel?) – hutspot, heerlijk! Wat eten we morgen? Dat weet ik nog niet, dat zien we morgen wel weer.